Blond
Vaak komen er kinderen mee om te kijken naar de baby die in mama's buik zit. Ouders betrekken hun kind dan op een heel herkenbare manier bij de baby die gaat komen.
Veel kinderen gaan bij mijn knie staan waar een klein zwart/ wit scherm zit waarmee ik de werking van de dvd-recorder controleer. Voor hen zit dat op ooghoogte dus prima. Ik heb me aangewend kinderen onder de 4 nooit rechtstreeks te benaderen. Ze moeten het vaak allemaal nog bekijken en beoordelen of ze het (en mij) wel oké vinden. Door hen hun gang te laten gaan zie je dat ze mij niet bedreigend vinden en dus ook vaak bij me komen staan en soms zelfs tegen me aan gaan staan. Ik kan daar heel erg van genieten.
Zo zie je dat je soms met wat minder rechtstreekse benadering voor een kind een veel veiliger persoon bent.
Ik kan me nog goed herinneren dat mijn middelste dochter 3 was (inmiddels is ze 18). Na 2 jaar helemaal kaal te zijn geweest kwam eindelijk het lang verwachtte haar. Blond en met pijpekrullen, prachtig mooi dik haar. Vanaf dat moment veranderde haar leven. Elke keer dat we gingen wandelen dook ze achter me weg als er iemand aan kwam met grijs haar. In het begin had ik niet door hoe dit kwam, maar na verloop van tijd bemerkte ik dat alle deze mensen ongevraagd haar over haar krullebol aaiden. Al koerend liepen ze op haar toe en raakten haar aan. Bij mijn oudste gebeurde dit veel minder. Op vakantie in een warm land werd dit nog een keer zo erg. Daar deden niet alleen de ouderen dat maar echt iedereen. Zo klein als ze was ging ze daar een hoed dragen en verborg zich achter me als mensen zo direkt op haar af kwamen. Het heeft al met al tot haar 16e jaar geduurd voordat ze haar blonde pijpekrullen is gaan waarderen.
Toen is het me ook heel duidelijk geworden dat je kinderen eerst zelf moet laten beoordelen of de situatie vertrouwd is, in hun eigen tempo. Het helpt natuurlijk ook geweldig dat er leuk speelgoed ligt. Zoals een rijpaardje, leesboekjes, een barbiepop met baby in de buik, auto etc etc. Uiteindelijk willen ze liever niet meer weg en vaak krijg ik zelfs aan het eind een heerlijke glimlach en een enkele keer een plakkerig kusje. Vol trots hebben die kleintjes dan hun eigen foto vast, die ze van mij hebben gekregen met daarop hun nieuwe broertje of zusje. Zo krijgen ze de gelegenheid om hun eigen verhaal te vertellen van wat ze bij Koekeloere beleefd hebben want iedereen vraagt natuurlijk "Hee, wat heb jij daar, een foto???? "
©2011 José Bosman