Paniek
Op de voicemail staat 4 keer een berichtje van Jolanda (fictieve naam) of ik haar even terug wil bellen.
Als dat ik het nummer intoets wordt de telefoon opgenomen en is het Jolanda. Vanmorgen is ze naar het ziekenhuis geweest voor de 20 weken echo. Op haar vraag of ze nog even willen kijken wat het geslacht is van de baby wordt wat moeilijk gekeken, maar na een hele tijd kijken zegt de echografist 80% een meisje maar als ze het zeker wil weten kan ze over 2 weken een pretecho komen maken in de praktijk van de echografist.
6 Weken gelden is Jolanda bij me geweest en heeft toen een 2D basis pakket genomen en me de vraag gesteld of ik kon zien wat het is. Mijn antwoord is altijd dat ik mijn best wel wil doen, maar dat het eigenlijk nog veel te vroeg is en de kans op fouten vele malen groter. Vanaf 18 weken kan ik veelal met zekerheid zeggen wat het geslacht is. Natuurlijk is de ligging van de placenta en de hoeveelheid vetweefsel van de moeder enorm van invloed. Het laatste nog meer dan het eerste. Ook het vruchtwater of eigenlijk hoeveel vruchtwater er is, is van belang voor de helderheid van de beelden.
Bij Jolanda kon ik het goed zien en ik heb haar dan ook gezegd dat het volgens mij een jongetje is maar dat ze wel heel vroeg is voor de geslachtsbepaling. Soms lijkt het nog erg op elkaar op dit moment. Maar hier was het duidelijk genoeg om aan te geven wat ik dacht, maar eerlijkheidshalve hield ik een kleine slag om de arm. Ik weet wel dat ouders dat helemaal niet mee krijgen die horen alleen het is een............
Aan Jolanda merk ik dat van slapen vandaag door deze onzekerheid niets zal komen. Ik vraag haar of ze vanavond nog langs wil komen of morgen even tussendoor kan. Ik hoor aan de andere kant een zucht van verlichting en ze zit al bijna in de auto.
Een half uur later zie ik op de bewakingscamera dat mensen de wachtkamer binnenkomen. De hele familie is meegekomen nou ja in elk geval 6 daarvan. Een beetje giechelig komen ze binnen en ik probeer met een grapje de spanning te breken al weet ik best dat dat niet lukt. Gauw aan het werk dus.
Jolanda gaat liggen en eigenlijk zie ik direct wat het is: een jongeman. Pontificaal ligt meneer met zijn benen uit elkaar en gauw wijs ik het de familie aan. Een kakofonie van geluiden hoor ik ineens iedereen aan het babbelen en kletsen door elkaar. "Zie je wel", hoor ik en "Kijk dan" opluchting alom dat ze niet 6 weken verkeerd hebben gezeten.
Ze zijn verbaasd hoe snel dit kon. Maar ervaring en hele goede apparatuur doet natuurlijk een hoop. Natuurlijk kijk ik de hele baby nog even na al is dat alleen maar voor mezelf. Als je dit niet kunt zien, heb je dan wel de rest goed bekeken?, denk ik altijd. Gelukkig zag alles er goed uit. Opgelucht gaat de hele familie naar huis.
Ik voor mij moet nog wel even nadenken of ik zo'n vroege geslachtsbepaling wel moet doen. De kans op fouten is toch wel vergroot en alles wat fout is blijft lang hangen en kan mijn goede naam natuurlijk flink schaden. Vooralsnog ben ik er niet uit.
©2011 José Bosman
Naar andere columns