Een warm nest
Om 9 uur kom ik vanuit de praktijk mijn wachtkamer binnen en daar zitten ze, het eerste stel van de dag. Samen zitten ze gezellig in de wachtkamer de gastenboeken te lezen, terwijl ze zelf al een kopje thee hebben genomen. "José Bosman" stel ik mezelf voor en we gaan de praktijk in. Hij neemt haar tas mee die zij in haar enthousiasme is vergeten.
Ga maar vast liggen zeg ik haar en hij neemt direct naast haar plaats. Ze pakken elkaars hand vast om samen te genieten van de beelden die ik zo van hun baby (28 weken) ga maken. Als ik alle instellingen van de apparatuur nog even check vertellen ze me dat ze na een periode van 8 jaar proberen, spontaan zwanger zijn geworden. Hun zwangerschap is een echte surprise, een verrassingscadeautje voor hen beiden. "Waren jullie niet geschrokken dan?" vraag ik en "Had je het wel direct door dat je zwanger was?". Ik weet van andere mensen dat het echt wel aanpassing vergt om je leven weer anders in te richten. Ook is het voor mensen soms moeilijk om te genieten uit angst dat het mis kan gaan.
Gelukkig hebben ze daar geen last van. Hij vertelt met een sprankeling in zijn ogen dat ze direct vanaf het begin een heel goed gevoel hebben bij deze zwangerschap. En dat ze geweldig genieten van hetgeen hen nu overkomt. Ik voel me bevoorrecht dat ik een beetje deel uitmaak van dit geluk en bedenk dat ik me wel heel gelukkig mag prijzen dat ik dit werk voor deze mensen kan verrichten. Heerlijk!
Gelukkig heeft de baby er ook zin in. En gaat als een echt fotomodel zo liggen dat ik hen direct kennis kan laten maken met hun kind. De baby maakt er een hele voorstelling van, er wordt druk gegaapt, een grote teen wordt even moeiteloos in een oor gepropt. En ik kan zelfs een ondeugende glimlach vastleggen waar we alle drie van in de lach schieten.
Na een half uurtje hebben we alles op de DVD gezet en vraag ik hen of ik mag laten zien wat het geslacht van de baby is. "Natuurlijk" zegt ze "ook dat willen we graag op de DVD ook al weten we al wel wat het is". De baby wil het heel graag tonen, de beentjes liggen mooi uit elkaar en ik kan de een mooi strak plaatje maken van de onderkant. "Kijk," zeg ik tegen hen "de baby is er erg trots op." Mijn pijltje wijst de juiste plek aan. "Ja hè" zegt hij terwijl hij toch licht wazig naar het scherm kijkt. "een meisje". Enigszins verbaast kijk ik haar aan in de veronderstelling dat hij mij in de maling neemt. "Ja, een meisje dat hebben ze ons bij de 20 weken echo al verteld"
Voorzichtig geef ik aan dat ze toch dan maar even het beeld moeten bekijken. Want daar tussen de benen is toch duidelijk te zien dat het een niet bepaald klein geschapen jongeman is. Ze kijken elkaar aan en beginnen vervolgens onbedaarlijk te lachen. Van de weeromstuit lach ik met hen mee. Hij kijkt me aan en zegt: "Zie je wel deze baby blijft voor verrassingen zorgen". Vervolgens draait hij zich om naar zijn vrouw en zegt: "vanmiddag gaan we een radiografisch bestuurbaar vliegtuigje kopen, dat had ik mezelf 8 weken geleden beloofd als het een zoon zou zijn". Nog nahikkend zegt ze "vanmiddag? Nee, joh we gaan zo meteen, José je hebt dit toch wel op de DVD staan?"
Natuurlijk kunnen ze dit moment nog jaren herbeleven en 1 ding weet ik zeker: "Dit kind komt in een heel warm en flexibel nest."
©2011 José Bosman